نگذارد ؛ چه آن حجّت ، خود ، صاحب شريعت مستقل و مأمور به ابلاغ آن باشد ، و يا تلقّى كننده و حافظ شريعتِ پيامبرِ قبل از خود باشد ، و چه مأمور به قيام مسلّحانه و جهاد ابتدايى و يا دفاعى با مخالفان حق باشد ، و يا تنها موظّف به ابلاغ احكام به نحو علنى يا پنهانى باشد . اين وجوب عقلى براى خدا بدان جهت است كه راه معرفت اللَّه و شناخت ذات اقدسش و طريق فراگرفتن فرامين او بر روى پويندگان طريق وصالش ، بسته نباشد ؛ و در نتيجه ، قافلهء بشرى بتواند به سوى هدف اصلىِ خلقت و تكامل ذات الابعاد خود رهسپار گردد . شاهد كلام ، ادلّهء زير است : ادلّهء نبوّت و حجّت عامّه [ عبارت اند از ] : 1 . « إنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى » ؛ « 1 » بىترديد ، هدايت و راهنمايى بر عهدهء ما است . 2 . « وَ إنْ مِنْ امَّةٍ إلاّ خَلا فيها نَذيرٌ » ؛ « 2 » هيچ امّت و ملّتى نبوده جز اين‌كه بيم دهنده‌اى از طرف ما در ميان آنان بوده است . 3 . « إنَّما أنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ » ؛ « 3 » پيامبر ، تو بيم‌دهندهء اينانى ؛ و هر ملّتى را راهنمايى است . 4 . « إِنَّ اللَّهَ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ يَتْرُكَ الْأَرْضَ بِغَيْرِ إِمَامٍ عَادِلٍ » ؛ « 4 » خداوند ، بزرگ‌تر از اين است كه زمين را بدون امام عادل بگذارد . 5 . « مَا زَالَتِ الْأَرْضُ إِلَّا وَ لِلَّهِ فِيهَا الْحُجَّةُ ، يَعرِفُ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامَ » ؛ « 5 » هميشه روى زمين از طرف خدا حجّتى بوده و هست كه حلال و حرام را بداند . 6 . « اللَّهُمَّ بَلى ، لَاتَخْلو الأرْضُ مِنْ قَائمٍ بِحُجَّةٍ » ؛ « 6 » بار الها ! چنين است كه هيچ‌گاهى اين زمين از اقامه‌كنندهء حجّت به انگيزهء خدايى ، خالى نخواهد ماند .

--> ( 1 ) . سورهء ليل ، آيهء 12 . ( 2 ) . سورهء فاطر ، آيهء 24 . ( 3 ) . سورهء رعد ، آيهء 7 . ( 4 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 178 ، ح 6 ؛ كمال الدين ، ص 229 ، ح 26 ؛ و ص 234 ، ح 43 ؛ بصائر الدرجات ، ص 505 ، ح 3 . ( 5 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 178 ، ح 3 ؛ كتاب الغيبة ، ص 138 ، ح 4 . ( 6 ) . الخصال ، ص 187 ، ح 257 ؛ كمال الدين ، ص 291 ، ح 2 ؛ الأمالي طوسى ، ص 21 ، مجلس اوّل ، ح 23 .